KONIEC „PUŁAPKI RENTOWEJ” –

OSOBA NIEPEŁNOSPRAWNA NIE STRACI RENTY SOCJALNEJ

Od 1 stycznia 2012 r. osoby pobierające rentę socjalną będą mogły zarobić bez utraty świadczenia do 70 proc. przeciętnego wynagrodzenia. Nowe przepisy wprowadza nowelizacja ustawy o rencie socjalnej, którą prezydent Bronisław Komorowski podpisał 5.10.2011. 

 Np. przeciętne wynagrodzenie w II kwartale 2011 r. wynosi 3366 zł, czyli osoby  niepełnosprawne będą mogły bez utraty renty zarobić ok. 2360 zł.

Prawo do renty socjalnej mają osoby pełnoletnie całkowicie niezdolne do pracy z powodu niesprawności, która powstała albo przed ukończeniem 18. roku życia, albo w trakcie nauki w szkole lub szkole wyższej (przed 25. urodzinami), albo w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej.

W myśl noweli osoby korzystające z renty socjalnej będą mogły dorobić dokładnie tyle samo, ile inne grupy uprawnione do rent i emerytur. Zdaniem wnioskodawców zmiana prawa doprowadzi do aktywizacji zawodowej niepełnosprawnych. Zwracają oni uwagę, że po wprowadzeniu limitu dochodu w wysokości 30 proc. spadła liczba rencistów socjalnych szukających pracy.

Rentę socjalną pobiera ok. 251 tys. osób. Średnia wysokość tego świadczenia to ok. 608 zł. To najniższe świadczenie przyznawane przez ZUS.

DŁUŻSZY CZAS PRACY OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

Od 1 stycznia 2012 r. zaczną obowiązywać kolejne zmiany ustawy rehabilitacyjnej. Zmiana przepisów ma częściowo zrekompensować pracodawcom negatywne skutki utraty części przywilejów związanych z zatrudnianiem niepełnosprawnych i zmniejszeniem dopłat do ich pensji.

Zgodnie z nowym brzmieniem art. 15 ustawy czas pracy osób niepełnosprawnych będzie od 1 stycznia 2012 r. wynosił 8 godzin dziennie i 40 tygodniowo bez względu na stopień niepełnosprawności pracownika, chyba że uda im się zdobyć zaświadczenie lekarza, że nadal powinni pracować w dotychczasowym wymiarze czasu pracy.

O tym, jak długo będzie pracował niepełnosprawny, decydujące znaczenie będzie więc miało zaświadczenie lekarza prowadzącego badania profilaktyczne lub tego, który sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym. Do uzyskania zaświadczenia nie wystarczy to, że pracownik jest zaliczony do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Druk wystawiony przez lekarza musi zawierać wskazanie o celowości stosowania skróconej normy czasu pracy.

Zaświadczenie takie może wydać lekarz medycyny pracy, a w przypadku jego braku - inny lekarz sprawujący opiekę nad osobą niepełnosprawną. Ustawa nie mówi, że zaświadczenie to należy przedstawić pracodawcy do 1 stycznia, ale trzeba pamiętać, że skrócony czas pracy będzie obowiązywał pracownika dopiero od dnia przedłożenia dokumentu. Zaświadczenie od innego lekarza jest ważne tylko wtedy, gdy brak jest lekarza medycyny pracy.

Pracodawca ma obowiązek wystawić osobom o umiarkowanym i znacznym stopniu niepełnosprawności skierowanie do lekarza medycyny pracy w celu przeprowadzenia badań koniecznych do wydania zaświadczenia, które uprawni pracownika do skróconego czasu pracy. Aby otrzymać od pracodawcy takie skierowanie, należy o to wnioskować. Jeśli tego nie zrobimy, pracodawca nie ma obowiązku go wystawiać. Zatrudniający nie może też wymóc na pracowniku, aby ten skorzystał z uprawnienia do skróconego czasu pracy.

Koszt badań, niezależnie od tego, czy wykonuje je lekarz medycyny pracy czy też - w przypadku jego braku - inny lekarz, zawsze ponosi pracodawca. Jeśli do uzyskania zaświadczenia o skróconym czasie pracy konieczne byłyby inne badania, również wykonywane są one na koszt pracodawcy.

Lekarz nie ma obowiązku wskazywać na zaświadczeniu, jaki wymiar czasu pracy obowiązuje pracownika. Najważniejsze jest, by wskazał, że zaświadczenie o skróconym czasie pracy jest celowe wobec danej osoby. Ustawa nie określa, na jaki czas ma być wydane takie zaświadczenie, więc termin jego ważności ustala wystawiający je lekarz.

Od decyzji lekarza, który wydaje zaświadczenie o braku celowości skróconego czasu pracy, nie można się odwołać. Należy także pamiętać, że badanie w celu wydania zaświadczenia o konieczności skróconego czasu pracy nie jest tożsame z badaniami wstępnym, okresowym czy kontrolnym.

Ustawa z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o służbie cywilnej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 201, poz. 1183) wprowadza preferencyjne zasady zatrudniania ON w instytucjach publicznych i samorządach. Nowe zasady mają obowiązywać od 26 listopada 2011 r. Ich celem jest stworzenie łatwiejszego dostępu osobom niepełnosprawnym do pracy na stanowiskach urzędniczych w obszarze służby cywilnej i samorządach. Nowe przepisy sprawią, że jeżeli do konkursu ofert stanie osoba, która zgłosi chęć skorzystania z uprawnień dla niepełnosprawnych, i znajdzie się w gronie pięciu najlepszych kandydatów pod względem merytorycznym, to uzyska pierwszeństwo w zatrudnieniu, o ile zakład pracy nie osiąga 6-proc. wskaźnika zatrudnienia osób z niepełnosprawnością. Dziś wiele urzędów i instytucji państwowych nie osiąga tego zakładanego wskaźnika i płaci gigantyczne kary PFRON.

Źródło: Dziennik Gazeta Prawna, Newsletter Integracji